Αρχείο
Εδώ η δημοσίευση γίνεται αρχείο: κάθε δημοσιευμένη ιστορία παραμένει αναζητήσιμη, φιλτραρίσιμη και εκδοτικά ευανάγνωστη.
Αναζήτηση άρθρων
Από το αρχείο
Γιατί χειροκροτούμε τη βία που παρακολουθούμε μέσα από μια οθόνη;
Στα Τίρανα καίγονται κάδοι απορριμμάτων, καταστρέφονται φωτεινοί σηματοδότες και διαδηλωτές συγκρούονται με την αστυνομία. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα μέρος του κοινού υποδέχεται αυτές τις εικόνες με ενθουσιασμό. Παρόμοιες αντιδράσεις είδαμε στις διαδηλώσεις στη Σερβία, αλλά και πέρυσι στο Νεπάλ. Από πού προέρχεται η ανάγκη να αντιμετωπίζουμε τη βία ως απόδειξη ότι επιτέλους κάτι αλλάζει; Και πόσο πρόθυμοι θα ήμασταν να την υποστηρίξουμε αν, αντί να κρατάμε ένα τηλέφωνο, είχαμε μπροστά μας μια αστυνομική παράταξη;
Είκοσι λεπτά ανθρωπιάς
Τι συμβαίνει όταν, για είκοσι λεπτά, άγνωστοι σταματούν να βλέπουν ο ένας τον άλλον ως πολιτικές κατηγορίες, προφίλ ή μέλη της «άλλης πλευράς» και απλώς χορεύουν μαζί; Μια παράσταση δρόμου στο Βερολίνο ανοίγει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: πόσο ανάγκη έχουν οι κοινωνίες από χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούν απλώς να βρίσκονται μαζί, χωρίς να διαφωνούν, να αγοράζουν ή να χρειάζονται έναν εχθρό;
Αποτελέσματα: 6
Γιατί χειροκροτούμε τη βία που παρακολουθούμε μέσα από μια οθόνη;
Στα Τίρανα καίγονται κάδοι απορριμμάτων, καταστρέφονται φωτεινοί σηματοδότες και διαδηλωτές συγκρούονται με την αστυνομία. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα μέρος του κοινού υποδέχεται αυτές τις εικόνες με ενθουσιασμό. Παρόμοιες αντιδράσεις είδαμε στις διαδηλώσεις στη Σερβία, αλλά και πέρυσι στο Νεπάλ. Από πού προέρχεται η ανάγκη να αντιμετωπίζουμε τη βία ως απόδειξη ότι επιτέλους κάτι αλλάζει; Και πόσο πρόθυμοι θα ήμασταν να την υποστηρίξουμε αν, αντί να κρατάμε ένα τηλέφωνο, είχαμε μπροστά μας μια αστυνομική παράταξη;
Είκοσι λεπτά ανθρωπιάς
Τι συμβαίνει όταν, για είκοσι λεπτά, άγνωστοι σταματούν να βλέπουν ο ένας τον άλλον ως πολιτικές κατηγορίες, προφίλ ή μέλη της «άλλης πλευράς» και απλώς χορεύουν μαζί; Μια παράσταση δρόμου στο Βερολίνο ανοίγει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: πόσο ανάγκη έχουν οι κοινωνίες από χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούν απλώς να βρίσκονται μαζί, χωρίς να διαφωνούν, να αγοράζουν ή να χρειάζονται έναν εχθρό;
Πώς τα συναισθήματα διαμορφώνουν την πολιτική επιλογή
Οι ψηφοφόροι δεν αξιολογούν τις πολιτικές επιλογές μόνο μέσα από προγράμματα, συμφέροντα και αποτελέσματα. Ο φόβος, ο θυμός, η ελπίδα και οι γνωστικές μεροληψίες επηρεάζουν ποιες πληροφορίες προσέχουμε, ποιον εμπιστευόμαστε και πώς ερμηνεύουμε την πολιτική πραγματικότητα.
Η λευκή ιατρική ποδιά και η «Φάρμα των Ζώων»: Ποιος φροντίζει εκείνους που μας φροντίζουν;
Οι γιατροί περνούν καθημερινά τον χρόνο τους ρωτώντας τους άλλους πώς αισθάνονται, ενώ η δική τους εξάντληση, ασθένεια και συναισθηματική επιβάρυνση συχνά μένουν ανείπωτες. Μέσα από προσωπική εμπειρία και τον Boxer του Orwell, το κείμενο εξετάζει πόσο μπορεί η αυτοθυσία να θεωρείται επαγγελματική αρετή πριν μετατραπεί σε βάρος για τον άνθρωπο μέσα στη λευκή ποδιά.
Umor kao politička činjenica
Zašto ljudi nisu apatični jer ih “nije briga”, nego jer su iscrpljeni. Umor kao idealno tlo za manipulaciju.
Θόρυβος χωρίς νόημα
Πώς φτάσαμε στο σημείο όπου όλοι έχουν άποψη, αλλά λίγοι έχουν κριτήριο. Μέσα ενημέρωσης, δίκτυα, μόνιμη σύγκρουση, διαρκής επείγουσα ανάγκη.